Bir Sayfa Daha Açtım... :)
Veee mutlu son...
Sonunda günlerce planlaya planlaya bir hal olduğum doğumgünü organizasyonu başarıyla sonuçlandı.. :) Çok şükür..
Başarıyla diyorum çünkü geri bildirimleri alıp, son durumu şöyle bir yokladım.Sıkılan, halinden şikayetçi olan olmamış.:)) Hatta işin ekonomik boyutu olmasa bi daha ,bi daha yapalım denecek kadar memnun kaldık cümbür cemaat...
Gecenin başlarına dönersek benim hayal ettiğim gibi bi rakı masası etrafında başlamadı herşey...Uyduruk bir cafeden bozma, nevizade'de sotede kalmış bir bar bulduk kendimize.Uyduruk dedigime bakmayın ,o sacma sapan yerde bile oturacak yer zor bulduk..Hatta sığamadık kapılardan taşar olduk..Eh durum bu kadar zorlaşınca çareyi de sonraki mekana geçmekte bulduk...Oysa ki ne kadar da hevesliydim,şöyle oturalım kalabalıkça bi masanın etrafında,gelsin mezeler gitsin kadehler...Ohhh yanında da bol muhabbet,kaynaşan tanışan insanlar...Ama o karmaşa ve kalabalıkta hele de cumartesi günü taksimde 30 kişilik oturacak yer bulmak ya da ayırtmak ne mümkün..Eh ben de bu hayalden çabuk sıyrıldım çok şükür...

Önden öncü bir birlik gönderdik gidecegimiz dım-tıs'lı bara..Ama kara haber tez duyulur hesabı henuz saat 9 buçukta sığabileceğimiz alan olmadığı,içerinin altalta üstüste geldiğini ögrendik bulunduğumuz yere canlı bağlanan öncü birliğimizden...Görev bilincine baglı arkadaşlarımızmış çok şükür ki, "aman yer de yok dönelim" demeden hemen dibindeki durumundan bihaber olduğumuz başka bir "dımtısss dımtıssslı " bara kapağı atmışlar...Hem de tüm gruba ucretsiz giriş kıyağı çekerek...
Sonrası biraz düğün muhabbetiyle geçti diyebiirim..."Aaaa hoşgeldin",""Cok mutlu oldum seni gördüğüme", " Herşey yolunda mı?" "Ne içiyorsun sen?" vs... :)
Amaaaa alkol kana karışınca,kan da deverana başlayınca "hoppidi zıppıdi" sahneler yaşanmaya başladı bizden beklendiği üzre ,daha grup çıkmadan...Tabi hepimiz çok eğlenicez hevesiyle yollara döküldüğümüz için,ortama uymakta hiç zorluk çekmedik...Kaptığımız ve hatta kapattıgımız alana belli bir saate kadar yabancıları da sokmayınca bizbize eglendik ,costuk,içtik sarhoş olduk..Grup çıktığında ise artık bize kimse "dur" diyemezdi...
En son hatırladığım beni saat 4 civarlarında sahne önünden zar zor koparıp almaya çalıştıkları...
Nasıl hüzün çöktü anlatamam...Artık "30'a iki var" hüznü mü yoksa "bu kadar arkdaşım beni yalnız bırakmadı,seviyorlar beni galiba " duygusallığı mı ya da "ahhh boyle bi geceyi bi daha ne zaman yaşarız " hissi mi inanın bilmiyorum ama "yeniden yeniden yeniden" yaşamak istiyorum orası kesin...
Gelen,kutlayan,arayan herkese çooook ama çooook teşekkürler...
Yanımda sevdiklerim olduğu sürece 70'e gelmek de korkutmayacak beni eminim artık....
Seviyorum hepinizi...
Shule








